به گزارش پایگاه خبری تحلیلی همراز، آنچه در آن سالن رخ داد، نمایشی از تعارف‌های ساختگی بود که در آن، خبرنگاران مدعی نمایندگی مردم، ناگهان به هواداران استاندار تبدیل شدند و استاندار نیز، به جای شفافیت، در دریایی از مجیزگویی غرق شد، همان سرنوشتی که استانداران دیگر استان درگیر آن شدند. این صحنه، یادآور آن است که چگونه «حرفه‌ورزی» در برابر «رودربایستی» شکست خورده است.

استانداری اصفهان با دعوت از بیش از ۱۱۰ رسانه، شاید قصد پرهیز از ناراحتی کسی را داشته، اما در عمل، اهانتی بزرگ به شعور ۲۰ رسانه‌ی فعال استان وارد کرد. مدیران دولتی گمان می‌کنند با انبوهی از تعارف، می‌توانند از حاشیه‌ها فرار کنند؛ غافل از اینکه این تملق‌های غیرحرفه‌ای، خود بزرگ‌ترین حاشیه‌ی ساخته‌شده در مسیر اعتلای آنان بوده و مخرب رسیدن به اهداف است.
استاندار محترم؛ رسانه وظیفه‌ای ایجاد ارتباط دوسویه دارد. پل ارتباطی میان مردم و حاکمیت است. مگر می‌شود در نشستی که خبرنگاران از مطالبات صنفی خود سخن می‌گویند و استاندار تنها سر تکان می‌دهد و تذکری نمی دهد که اینجا قرار نیست صنف مطبوعات مشکلاتشان را مطرح کنند، این رابطه‌ی حیاتی شکل بگیرد؟ خیر، مطلقاً خیر.

البته مشکل اصلی، تنها در مدیران دولتی نیست که به رسانه پشت می‌کنند و انتظار دفاع کورکورانه از عملکردشان توسط رسانه ها را دارند؛ مشکل حتی خبرنگاران واقعی هم نیستند که دغدغه مردم دارند، مشکل عمیق‌تر، ورود خبرنگارنماها به این حرفه مقدس است که در همه‌ی جلسات حاضرند، اما قلمشان برای رضایت مدیران، به قیمت شرم‌آور فروخته شده است. این افراد، که گمان می‌کنند حضورشان در جلسات، به معنای فعالیت حرفه‌ای است، در واقع با سکوت مبهم خود، به تکثیر بروکراسی و نادیده گرفتن بحران‌های واقعی از خشکی زاینده‌رود، تا بیکاری جوانان و ورشکستگی صنایع بزرگ در اصفهان، آلودگی هوا، فرونشست زمین، وضعیت اسفبار ورزش استان و … کمک می‌کنند.

این نشست، ذبح ملموس خواسته‌های مردم در برابر منافع صنفیِ برخی خبرنگاران بود. کسانی که به جای پیگیری وعده‌های قبلی مدیران یا پرسش درباره‌ی بحران‌های اقتصادی و زیست‌محیطی، به مجیزگویی پرداختند. این رفتار، نقض آشکارِ کنوانسیون ۱۹۴۸ سازمان ملل است که صراحتاً اعلام می‌کند: «خبرنگاران حق ندارند منافع شخصی یا صنفی خود را بر منافع مردم ترجیح دهند.»

در این مسیر تشکل‌های مطبوعاتی و ادارات فرهنگ و ارشاد اسلامی و روابط عمومی سازمان ها اگر به وظایف ذاتی خود عمل نکنند و اگر فکری برای این وضعیت نکنند، آب و آبروی رسانه در نگاه مردم، به یکباره بر باد خواهد رفت. دیگر وقت آن رسیده که سردبیران، روزنامه‌نگاران حرفه‌ای را به نشست‌های خبری بفرستند، نه متملقانی که با چند جمله‌ی تعریف، قلم و حرفه‌ی خود را لکه‌دار می‌کنند./انتهای پیام

نویسنده: پارسا فرزین