در روزهایی که کشور با یک جنگ بزرگ ترکیبی دست وپنجه نرم می کند، طرح برخی مباحث نه تنها نابجاست، بلکه می تواند به مثابه سنگ اندازی در مسیر برنامه ریزی و اجرای راهبردهای ملی تلقی شود. موضوع استعفای رئیس جمهور، هر از چند گاهی یا از سوی رسانه های فارسی زبان معاند مطرح می شود و یا از زبان کسانی که نتوانسته اند از طریق صندوق رأی به قدرت نزدیک شوند.

مدیرکل مدیریت بحران استانداری اصفهان از به کارگیری بیش از ۶۰۰ دستگاه ناوگان حمل ونقل عمومی و اتوبوس برای انتقال زائران اصفهانی به مرزها و بازگرداندن آنان به استان خبر داد.

مدیرعامل گروه فولاد مبارکه در مجمع عمومی عادی سالیانه این شرکت، ضمن ارائه تحلیلی از ناترازی انرژی و چالش‌های بازار جهانی، از اجرای نقشه راهی برای تضمین تداوم تولید خبر داد و کارنامه سال ۱۴۰۴ را تشریح کرد.

در سپهر سیاسی جمهوری اسلامی، سخن گفتن همواره فراتر از یک کنش ارتباطی، یک «مسئولیت راهبردی» بوده است. در شرایطی که ایران عزیز در یک آوردگاه تمدنی و در معرض دید بین‌المللی قرار دارد، «کلام» به اندازه‌ی «اقدام» دارای وزن، پیامد و اثر ملی است.

این روزها اصفهان در صفحات کاغذی روزنامه ها و در صفحات مجازی آماده برگزاری رویدادهای ملی است، رویدادهایی که همچون بسیاری از رویدادهای قبلی در نصف جهان برگزار می شود،ولی در واقع اصفهان اختیاری در برگزاری آن نداشته و تنها مجری دستورات مرکز نشینان است.

بررسی عملکرد 4 ماهه یک تولید کننده لوازم خانگی ایرانی با 4 ماهه مشابه سال قبل حکایت از فروش 205 همتی با نرخ افزایش 182 درصدی دارد.

در حالی که مدرسه تاریخی «حلبیان»، لوکیشن خاطره‌انگیز مجموعه «قصه‌های مجید»، سال‌هاست در غبار بلاتکلیفی و فرسودگی به سر می‌برد، متولیان میراث فرهنگی استان اصفهان بار دیگر با طرح پیشنهادهای قبلی، از آمادگی برای احیای این بنا سخن گفتند؛ وعده‌ای که به نظر می‌رسد بیش از آنکه رنگ عملیاتی به خود بگیرد، تکرار همان سناریوی «وعده‌های سرخرمن» است که پیش‌تر نیز بارها شنیده شده بود.

«آنچه در جنگ رمضان بر اصفهان رفت، صرفاً یک عملیات نظامی نبود. ده‌ها تن بمب و موشک بر شهری فرود آمد که با بیش از بیست‌ودو هزار اثر ملی، پس از مکه، از بزرگ‌ترین کانون‌های تمدنی جهان اسلام و از مهم‌ترین مراکز فرهنگ و هنر آسیا به شمار می‌رود.»

در میان تلاطم امواج پیچیده‌ی جنگ‌های نرم و شناختی که هر روز با شیوه‌ای نو، مرزهای ذهنی و باورهای جمعی یک ملت را هدف می‌گیرد، دیگر «حقیقت» یک کالای لوکس یا یک مفهوم انتزاعی نیست؛ بلکه حیاتی‌ترین سرمایه‌ی راهبردی برای بقا و پیشرفت یک جامعه به شمار می‌آید.

حمید ضیایی‌پرور، استاد ارتباطات به بررسی پدیده «انسان‌رسانه» پرداخت؛ اصطلاحی که به گفته وی در ادبیات جهانی ارتباطات معادلی ندارد و باید آن را معادل مفاهیم «اینفلوئنسری» و «روزنامه‌نگاری شهروندی» دانست.