فحاشی در هر جامعه‌ای همواره به عنوان یک رفتار ضداجتماعی شناخته شده است. در قانون برای آن جرم‌انگاری شده، در شرع مقدس حرام است، از نگاه روانشناسان نوعی اختلال روانی محسوب می‌شود و جامعه‌شناسان آن را خشونت اجتماعی می‌نامند. اما این پدیده در جامعه ایران نه تنها کاهش نیافته، که در حال رشد و توسعه است؛ آن هم در شرایطی که تاب‌آوری مردم به دلیل تنگنای معیشتی پایین آمده و عوامل اجتماعی و سیاسی نیز بر آتش این معضل می‌دمند.

در عصر حاضر، که مرزهای اطلاعاتی کمرنگ شده و جریان داده‌ها بی‌وقفه در حال حرکت است، «اعتماد» به جای ثروت یا قدرت نظامی، به حیاتی‌ترین سرمایه هر جامعه‌ای تبدیل شده است.

گردشگری امروز دیگر یک صنعت حاشیه‌ای یا یک کسب‌وکار ضعیف در اقتصاد جهانی نیست؛ بلکه به یکی از پویاترین و پربازده‌ترین بخش‌های اقتصادی تبدیل شده است. کشورهای بسیاری در سراسر جهان با تکیه بر همین صنعت، مسیر رشد و توسعه را پیموده‌اند و درآمدی پایدار و پاک برای خود رقم زده‌اند. در این میان، آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، نگاه راهبردی به گردشگری و باور به ظرفیت‌های بی‌نظیر آن است؛ باوری که متأسفانه در سال‌های گذشته در کشور ما کمتر دیده شده است.

در روزگاری که رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی هر لحظه تصویری تازه از مجالس مذهبی را در معرض دید عموم قرار می‌دهند، صحنه‌هایی رخ می‌نماید که نه تنها دل را نمی‌لرزاند، بلکه سؤال‌های سنگینی را بر جان مخاطب می‌نشاند.

سرمایه اجتماعی، آن گنج پنهانی که جوامع را در برابر بحران‌ها مقاوم می‌کند، نه با دیوارکشی و بستن درها، که با گشودن پنجره‌ها به روی مشارکت همگانی ساخته می‌شود. این سرمایه ناملموس اما حیاتی، حاصل انباشت اعتماد، همبستگی و مشارکت میان اعضای یک جامعه است.

در روزهایی که پایان دوره پنج‌ساله ریاست پیمان جبلی بر سازمان صدا و سیما نزدیک می‌شود، فضای رسانه‌ای کشور شاهد تحرکاتی است که بیش از آنکه ناظر بر آینده باشد، حکایت از نگرانی‌هایی دارد که سال‌هاست در دل برخی نهادها انباشته شده است. خبرهایی مبنی بر جمع‌آوری امضا از نمایندگان مجلس برای حمایت از ریاست فعلی رسانه ملی، اگرچه در نگاه نخست اقدامی در حمایت از یک مدیر اجرایی به نظر می‌رسد، اما در نگاهی عمیق‌تر، نشانه‌ای از بحران اعتماد و نگرانی از دست دادن یکی از رساترین تریبون‌های کشور است.

کمتر انتصابی در سال‌های اخیر در ساختار امنیتی کشور رخ داده که به اندازه انتصاب دکتر محسن رضایی به عنوان «نماینده رهبر انقلاب در شورای عالی امنیت ملی»، یک‌باره چند لایه تحلیل، خاطره و راهبرد را به هم گره بزند. این انتخاب، پیش و بیش از آنکه یک تغییر اداری یا چرخش مسئولیتی متعارف تلقی شود، از نگاه ناظران داخلی و خارجی، بیانیه‌ای راهبردی بود که روی میز دشمنان و رقبای ایران قرار گرفت؛ بیانیه‌ای که یک سوی آن «تجربه جنگ» در سنگین‌ترین صورت ممکن ایستاده و سوی دیگرش «هنر سیاست‌ورزی» در پیچیده‌ترین عرصه ملی.

در روزهایی که جامعه ایرانی پس از یک تنش رسانه‌ای، شاهد تلاش‌هایی برای فروپاشی وحدت بود، بار دیگر شاهد توجیه‌هایی بودیم که نه تنها اعتبار فرد خاطی را خدشه‌دار کرد، بلکه در مواردی زمینه‌ساز استهزای عمومی نیز شد. این بار اما ماجرا از جنس دیگری بود؛ چرا که پای یک روحانی سرشناس در میان بود و همین موضوع، ابعاد تازه‌ای به این ماجرا بخشید.

تکرار چهارمین تغییر مدیریتی در کمتر از هجده ماه در حفاظت محیط زیست اصفهان هزینه‌کرد فرصت‌های مدیریتی است یا تکرار یک چرخه معیوب؟

در روزهایی که کشور با یک جنگ بزرگ ترکیبی دست وپنجه نرم می کند، طرح برخی مباحث نه تنها نابجاست، بلکه می تواند به مثابه سنگ اندازی در مسیر برنامه ریزی و اجرای راهبردهای ملی تلقی شود. موضوع استعفای رئیس جمهور، هر از چند گاهی یا از سوی رسانه های فارسی زبان معاند مطرح می شود و یا از زبان کسانی که نتوانسته اند از طریق صندوق رأی به قدرت نزدیک شوند.