سرمایه اجتماعی، آن گنج پنهانی که جوامع را در برابر بحران‌ها مقاوم می‌کند، نه با دیوارکشی و بستن درها، که با گشودن پنجره‌ها به روی مشارکت همگانی ساخته می‌شود. این سرمایه ناملموس اما حیاتی، حاصل انباشت اعتماد، همبستگی و مشارکت میان اعضای یک جامعه است.

در روزهایی که پایان دوره پنج‌ساله ریاست پیمان جبلی بر سازمان صدا و سیما نزدیک می‌شود، فضای رسانه‌ای کشور شاهد تحرکاتی است که بیش از آنکه ناظر بر آینده باشد، حکایت از نگرانی‌هایی دارد که سال‌هاست در دل برخی نهادها انباشته شده است. خبرهایی مبنی بر جمع‌آوری امضا از نمایندگان مجلس برای حمایت از ریاست فعلی رسانه ملی، اگرچه در نگاه نخست اقدامی در حمایت از یک مدیر اجرایی به نظر می‌رسد، اما در نگاهی عمیق‌تر، نشانه‌ای از بحران اعتماد و نگرانی از دست دادن یکی از رساترین تریبون‌های کشور است.

کمتر انتصابی در سال‌های اخیر در ساختار امنیتی کشور رخ داده که به اندازه انتصاب دکتر محسن رضایی به عنوان «نماینده رهبر انقلاب در شورای عالی امنیت ملی»، یک‌باره چند لایه تحلیل، خاطره و راهبرد را به هم گره بزند. این انتخاب، پیش و بیش از آنکه یک تغییر اداری یا چرخش مسئولیتی متعارف تلقی شود، از نگاه ناظران داخلی و خارجی، بیانیه‌ای راهبردی بود که روی میز دشمنان و رقبای ایران قرار گرفت؛ بیانیه‌ای که یک سوی آن «تجربه جنگ» در سنگین‌ترین صورت ممکن ایستاده و سوی دیگرش «هنر سیاست‌ورزی» در پیچیده‌ترین عرصه ملی.

در روزهایی که جامعه ایرانی پس از یک تنش رسانه‌ای، شاهد تلاش‌هایی برای فروپاشی وحدت بود، بار دیگر شاهد توجیه‌هایی بودیم که نه تنها اعتبار فرد خاطی را خدشه‌دار کرد، بلکه در مواردی زمینه‌ساز استهزای عمومی نیز شد. این بار اما ماجرا از جنس دیگری بود؛ چرا که پای یک روحانی سرشناس در میان بود و همین موضوع، ابعاد تازه‌ای به این ماجرا بخشید.

تکرار چهارمین تغییر مدیریتی در کمتر از هجده ماه در حفاظت محیط زیست اصفهان هزینه‌کرد فرصت‌های مدیریتی است یا تکرار یک چرخه معیوب؟

در روزهایی که کشور با یک جنگ بزرگ ترکیبی دست وپنجه نرم می کند، طرح برخی مباحث نه تنها نابجاست، بلکه می تواند به مثابه سنگ اندازی در مسیر برنامه ریزی و اجرای راهبردهای ملی تلقی شود. موضوع استعفای رئیس جمهور، هر از چند گاهی یا از سوی رسانه های فارسی زبان معاند مطرح می شود و یا از زبان کسانی که نتوانسته اند از طریق صندوق رأی به قدرت نزدیک شوند.

در سپهر سیاسی جمهوری اسلامی، سخن گفتن همواره فراتر از یک کنش ارتباطی، یک «مسئولیت راهبردی» بوده است. در شرایطی که ایران عزیز در یک آوردگاه تمدنی و در معرض دید بین‌المللی قرار دارد، «کلام» به اندازه‌ی «اقدام» دارای وزن، پیامد و اثر ملی است.

این روزها اصفهان در صفحات کاغذی روزنامه ها و در صفحات مجازی آماده برگزاری رویدادهای ملی است، رویدادهایی که همچون بسیاری از رویدادهای قبلی در نصف جهان برگزار می شود،ولی در واقع اصفهان اختیاری در برگزاری آن نداشته و تنها مجری دستورات مرکز نشینان است.

در میان تلاطم امواج پیچیده‌ی جنگ‌های نرم و شناختی که هر روز با شیوه‌ای نو، مرزهای ذهنی و باورهای جمعی یک ملت را هدف می‌گیرد، دیگر «حقیقت» یک کالای لوکس یا یک مفهوم انتزاعی نیست؛ بلکه حیاتی‌ترین سرمایه‌ی راهبردی برای بقا و پیشرفت یک جامعه به شمار می‌آید.

گذار از درگیری نظامی محدود به منازعه‌ای همه‌جانبه، ماهیت تقابل کنونی ایران و آمریکا را دگرگون ساخته است. آنچه زمانی در چارچوب رویارویی‌های نقطه‌ای تعریف می‌شد، اکنون به میدان رقابتی پیچیده بر سر بازدارندگی، زیرساخت‌های حیاتی، مسیرهای انرژی، پایگاه‌های منطقه‌ای و اراده سیاسی دو طرف تبدیل شده است.