این روزها همه از وحدت به عنوان سپر بلای دیپلماسی و میدان حرف می زنند و این موضوع می تواند نقطه اشتراک طیف های متعدد سیاسی در کشور باشد.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی همراز، در روزهایی که پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب بر دوش ملتی عظیم تشییع می‌شد، صحنه‌ای تلخ و تأسف‌بار رخ داد که نه تنها شایسته این حماسه ملی نبود، بلکه سپر بلای دیپلماسی و میدان را به شدت آسیب زا کرد و ضربه‌ای به تمامیت جبهه مقاومت و انسجام داخلی کشور محسوب می‌شود. اهانت به وزیر امور خارجه و رئیس جمهور در مراسم تشییع، فراتر از یک بی‌ادبی ساده، یک خطای راهبردی بزرگ است که باید از سوی همه دلسوزان نظام مورد نکوهش قرار گیرد.
امام خمینی (ره) بارها و بارها بر «وحدت کلمه» به عنوان رمز پیروزی انقلاب و تداوم آن تأکید داشتند. ایشان به خوبی می‌دانستند که دشمنان این مرز و بوم، تمام توان خود را صرف ایجاد شکاف و تفرقه میان آحاد مردم و مسئولان می‌کنند. راهبرد اصلی دشمن، دامن زدن به اختلافات داخلی است تا از این طریق، توان ملی را به جای تمرکز بر دشمن خارجی، صرف درگیری‌های درون‌گروهی کند.
امام راحل به ما آموختند که «هر چه فریاد دارید بر سر آمریکا بکشید». این جمله نه یک شعار احساسی، بلکه یک استراتژی هوشمندانه بود. یعنی تمام انرژی و اعتراض خود را متوجه دشمن اصلی کنید و اجازه ندهید اختلافات داخلی، شما را از هدف اصلی بازدارد. امروز نیز این وصیت همچنان راهگشاست.
ما امروز در جبهه‌های متعددی در حال نبرد هستیم. از میدان دیپلماسی گرفته تا صحنه‌های اقتصادی و فرهنگی، همه ارکان کشور باید همچون ید واحده عمل کنند. نیروهای مسلح در مرزها از امنیت کشور دفاع می‌کنند، دیپلمات‌ها در عرصه بین‌المللی از منافع ملی حراست می‌کنند و مردم با حضور آگاهانه خود در میادین و خیابان‌ها، پشتیبان این حرکت عظیم هستند.
در این میان، مسئولان نیز وظیفه سنگینی بر دوش دارند. تأمین رفاه عمومی و رفع کمبودهای معیشتی، نه یک کار اداری، که یک وظیفه انقلابی است. هرچه مردم در زندگی روزمره خود آرامش بیشتری داشته باشند، توان پشتیبانی آن‌ها از نظام و انقلاب بیشتر خواهد شد. این یک معادله دوطرفه است که نباید از آن غافل شد.
بی‌اعتمادی به آمریکا و رژیم صهیونیستی، یک اصل بنیادین در گفتمان انقلاب اسلامی است. اما این بی‌اعتمادی به معنای پرهیز از دیپلماسی و بستن درهای گفت‌وگو نیست. وظیفه ما این است که به جهانیان نشان دهیم ملتی جنگ‌طلب نیستیم، بلکه بر اساس اصولی مشخص و یک فرمول قرآنی پیش می‌رویم.
دیپلماسی قوی و عزتمند، خود یکی از میدان‌های نبرد است. باید در این عرصه با صلابت و استوار بایستیم و این پیام را به گوش دنیا برسانیم که مدیریت جهان نباید بر پایه تفکرات شیطانی آمریکا و رژیم صهیونیستی باشد. دیپلمات‌های ما در این مسیر، سربازان خط مقدم جبهه نرم انقلاب هستند و هرگونه تضعیف آن‌ها، تضعیف جبهه مقاومت است.

تنها راه مقابله با روح شیطانی تفرقه و اختلاف، ایستادگی قدرتمند و حفظ انسجام ملی است. به لطف خدا تا امروز ایستاده‌ایم و این ایستادگی مرهون وحدت و یکپارچگی ملت ایران بوده است. اما امروز، بیش از هر زمان دیگری نیاز داریم تا این یکپارچگی را دوچندان کنیم.
پیروزی نهایی در گرو عبور از اختلافات سلیقه‌ای و جناحی و تمرکز بر اهداف کلان انقلاب است. رهبر معظم انقلاب اسلامی به درستی مسیر را ترسیم کرده‌اند و وظیفه همه ما، از مسئولان عالی‌رتبه تا تک تک شهروندان، این است که در این مسیر گام برداریم.
انتقام خون شهید بزرگوار، تنها با یک اقدام نظامی یا انتقام‌جویی شخصی محقق نمی‌شود. بزرگ‌ترین انتقام، ادامه راه ایشان با قدرت و صلابت است. انتقام واقعی، حفظ وحدت، تقویت انسجام ملی، پیشرفت در عرصه‌های مختلف و نشان دادن چهره واقعی اسلام ناب محمدی به جهانیان است.
ما باید با سیاست‌های کلان و اصیل امام شهید، با دقت و صلابت پیش برویم و به دشمنان نشان دهیم که هر ضربه‌ای، ما را محکم‌تر و متحدتر می‌کند. این است تنها راهی که می‌توانیم انتقام خون آن شهید بزرگوار را از شیطان‌صفتان آمریکا و رژیم صهیونیستی بگیریم.
توهین به هر یک از ارکان نظام، توهین به همه ملت ایران است. اختلافات سلیقه‌ای و انتقادهای سازنده، جای خود را دارند و باید در چارچوب‌های قانونی و اخلاقی مطرح شوند. اما توهین و تخریب، نه تنها راهگشا نیست، که به سود دشمن تمام می‌شود.
امروز روز وحدت است، روز همدلی، روز عبور از اختلافات کوچک برای رسیدن به اهداف بزرگ. بیایید با تأسی از امام شهیدان، دست در دست هم دهیم و با اتحاد و انسجام، ایران را به قله‌های پیشرفت و افتخار برسانیم. این است پیام واقعی خون شهدا و این است راه نجات کشور./انتهای پیام

اگر هوای نفس را کنترل کنیم، دعوا و اختلافی وجود ندارد

یکبار دیگر بر همگان روشن شد دیپلماسی فقط ابزاری برای فشار است

کار بزرگ مردم در جنگ ۱۲ روزه از جنس اراده و اعتماد به‌نفس ملی بود

 

  • نویسنده : صدرا شکوری