در حالی که مدرسه تاریخی «حلبیان»، لوکیشن خاطره‌انگیز مجموعه «قصه‌های مجید»، سال‌هاست در غبار بلاتکلیفی و فرسودگی به سر می‌برد، متولیان میراث فرهنگی استان اصفهان بار دیگر با طرح پیشنهادهای قبلی، از آمادگی برای احیای این بنا سخن گفتند؛ وعده‌ای که به نظر می‌رسد بیش از آنکه رنگ عملیاتی به خود بگیرد، تکرار همان سناریوی «وعده‌های سرخرمن» است که پیش‌تر نیز بارها شنیده شده بود.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی همراز، سیدروح‌الله سیدالعسگری، معاون اداره کل میراث فرهنگی استان، در تازه‌ترین اظهارنظر خود درباره احیای مدرسه حلبیان و این بنای ارزشمند، توپ را به زمین «تعیین تکلیف مالکیت» میان آموزش و پرورش و ستاد اجرایی فرمان امام انداخته است. او معتقد است تا زمانی که این گره قانونی کور باز نشود، تمام صحبت‌ها از تبدیل این مکان به «موزه سینما» یا «خانه هنرمندان»، تنها روی کاغذ باقی خواهد ماند.

وعده‌ای که گرد و خاک می‌خورد

طرح موضوع احیای مدرسه حلبیان، به‌ویژه با تکیه بر ظرفیت بخش خصوصی، سال‌هاست که در راهروهای ادارات استان دست‌به‌دست می‌شود. با این حال، پرسش اساسی اینجاست که چرا علی‌رغم اذعان همه مسئولان به اهمیت هویتی و فرهنگی این بنا، هیچ اقدام عاجلی برای خروج آن از وضعیت رخوت فعلی صورت نمی‌گیرد؟ آیا پس از سال‌ها، هنوز دستگاه‌های مسئول به توافقی حداقلی برای حفظ یک میراث ملی نرسیده‌اند؟

این نگاه بازگشت به پیشنهادهای دوره مدیریت پیشین، به‌خوبی نشان می‌دهد که در سال‌های اخیر، عملاً هیچ پیشرفت ملموسی در پرونده این مدرسه رخ نداده است. تبدیل بخشی از این بنا به هنرستان صنایع دستی نیز اگرچه اقدامی برای جلوگیری از متروکه ماندن بوده، اما مرهمی بر زخم عمیق بنای اصلی که همچنان در انتظار مرمت اصولی است، ننشسته است.

اصفهان؛ شهر سینما بدون موزه سینما

در حالی که معاون میراث فرهنگی، نبود موزه تخصصی سینما در اصفهان را یک خلأ بزرگ می‌داند، این سؤال نزد افکار عمومی و اهالی رسانه ایجاد می‌شود که تا چه زمانی باید از «پتانسیل‌ها» و «ظرفیت‌های بالقوه» سخن گفت؟ مدرسه‌ای که می‌توانست امروز نگین گردشگری فرهنگی اصفهان باشد، در سایه اختلاف‌های مالکیتی و دیوان‌سالاری‌های پیچیده، به بنایی فرسوده تبدیل شده است که هر روز، بیش از پیش از شکوه سابق خود فاصله می‌گیرد.

به نظر می‌رسد در شرایط کنونی، افکار عمومی اصفهان دیگر به شنیدن اخبار کلی و وعده‌های «آمادگی برای احیا» دل خوش نیستند؛ آنچه در این میان جای خالی‌اش به‌شدت حس می‌شود، عزمی راسخ برای پایان دادن به این بازی اداری و تعیین تکلیف واقعی ملکی است که بخشی از خاطره جمعی چندین نسل از مردم ایران است.

تا زمانی که دستگاه‌های ذی‌ربط به جای پاس‌کاری مسئولیت، گام عملی و نهایی برای تثبیت مالکیت برندارند، «قصه‌های مجید» همچنان در همان مدرسه قدیمی، پشت درهای بسته و زیر سایه وعده‌های بی‌پایان، خاک خواهد خورد./ انتهای پیام