به گزارش همراز، رویداد ملی صنایع خلاق «مانوین» به‌عنوان بزرگ‌ترین رویداد این حوزه در کشور، ظرفیت‌های جدی و کم‌نظیری دارد. این رویداد با هدف شبکه‌سازی، توسعه بازار و حمایت از طرح‌های نوآورانه طراحی شده و قرار است میزبان بیش از ۱۵۰ واحد خلاق از سراسر کشور باشد . بخش‌های سه‌گانه آن نمایشگاه، جشنواره با جوایز تا ۲۰ میلیارد ریال، و فراخوان‌های حمایتی با تسهیلات قابل تبدیل به بلاعوض پتانسیل واقعی برای رونق اقتصاد خلاق کشور دارند؛ بازاری که ارزش آن حدود ۲۵۰ تا ۳۰۰ میلیارد تومان برآورد شده است. به همین دلیل است که استاندار اصفهان با شور و اشتیاق از این رویداد به‌عنوان فرصتی برای رونق گردشگری فرهنگی، ایجاد ارتباط میان هنرمندان داخلی و خارجی و تبدیل اصفهان به یکی از قطب‌های صنایع خلاق منطقه سخن گفت و حتی به ظرفیت‌های تاریخی شهر از پل‌ها تا حمام‌های با معماری منحصربه‌فرد اشاره کرد تا نشان دهد خلاقیت در این سرزمین ریشه‌ای چندصدساله دارد.

اما حالا که دو روز به برگزاری این رویداد مانده، این وعده‌های بلند کجا عملی شد؟

وقتی همه ارکان برگزاری از دبیرخانه تا برنامه‌ریزی و حتی اطلاع‌رسانی از تهران مدیریت می‌شود، جایگاه اصفهان در این زمینه به یک سالن اجاره‌ای تنزل پیدا می‌کند و آن وعده ها به پوچی و بی اعتباری سپرده خواهد شد.

آیا این شویه برگزاری همان «تمرکززدایی» است که همواره به آن توصیه می شود؟

هرچند مخاطبین می دانند، ولی شاید بد نباشد یکبار برای مسئولین بازتعریف شود تا اینچنین دوباره تنزل اصفهان به یک خوابگاه متمرکز برای برگزاری یک رویداد را فرصت استثنایی نخوانند.

تمرکززدایی یعنی انتقال واقعی قدرت تصمیم‌گیری، نه فقط انتقال محل برگزاری. وقتی برنامه‌های جنبی در تهران مشخص می‌شود و همه به پایتخت‌نشینان سپرده می‌شود، یعنی اصفهان برای برگزارکنندگان فقط یک «لوکیشن» است، نه یک شریک واقعی و این در هر آیین و فرهنگی، یعنی توهین به میزبان.

این بی‌مهری، در سکوت خبریِ آزاردهنده‌ای هم که این روزها گریبان مانوین را گرفته، خودش را نشان می‌دهد؛ دو روز مانده به برگزاری رویدادی که استاندار آن را «یکی از رویدادهای جذاب و مهم کشور» خوانده، حتی بسیاری از کارکنان دولتی اصفهان از آن بی‌خبرند. این فقط یک ضعف اطلاع‌رسانی نیست؛ نشانه بی‌توجهی ساختاری است. رویدادی که قرار بود «تحول‌آفرین» باشد، در سکوت خبری غرق شده و این سکوت پیام روشنی دارد؛ یا برگزارکنندگان مرکزنشین آن را جدی نگرفته‌اند، یا اصلاً سیاستی برای اطلاع‌رسانی ندارند و هر دو حالت، نابخشودنی است.

جای تأسف عمیق‌تر اینجاست که مدیران استانی نیز نتوانسته‌اند یا نخواسته‌اند این فرصت را جدی بگیرند. اگر قرار بود این رویداد رونق به اصفهان ببخشد، پس خیلی از شهروندان در اصفهان از آن خبر ندارد؟ چرا شهرداری، استانداری، صداوسیما و رسانه‌های محلی در این حد ساکت‌اند؟ حساسیت ویژه‌ای که استاندار وعده داده بود، در عمل به یک بیانیه مطبوعاتی محدود شد و این دقیقاً همان جایی است که اصل ماجرا روشن می‌شود؛ جشنواره‌ای که بسیاری از مردم شهر میزبان از آن بی‌خبرند، نمایشگاهی که مخاطبش را نمی‌شناسد، و رویدادی که برای شهر میزبان «آورده» ندارد، چه ارزشی دارد؟ رویدادها وقتی معنا پیدا می‌کنند که برای محل برگزاری‌شان اشتغال، رونق، گردشگری و امید بیاورند؛ مانوین اما در وضعیت فعلی، بیشتر شبیه یک گزارش کاری برای پایتخت است تا یک جشن ملی برای اصفهان.

و این یعنی فرصت‌سوزی تاریخی.

 اصفهان با دو شهر خلاق جهانی (اصفهان در صنایع دستی و کاشان در معماری) ظرفیتی کم‌نظیر دارد و مانوین می‌توانست آغازگر مسیری تازه باشد؛ اما با این بی‌مهری، این فرصت هم مثل بسیاری از فرصت‌های دیگر، در هیاهوی پایتخت گم می‌شود.

کاش مدیران اصفهانی متوجه آن می شدند که میزبانی فقط اجاره دادن سالن نیست؛ میزبانی یعنی نفس کشیدن با رویداد، یعنی مردم شهر آن را مال خودشان بدانند. مانوین می‌توانست یک نقطه عطف باشد؛ اما با این روند، به یک رویداد اداری دیگر تبدیل می‌شود که در تقویم‌ها ثبت می‌شود و در حافظه مردم نمی‌ماند.

 امیدوارم حداقل در روزهای باقی‌مانده، مسئولان اصفهانی از خواب غفلت بیدار شوند، چون فرصت‌ها مثل پل‌های تاریخی اصفهان، یک‌بار ساخته می‌شوند و قرن‌ها ماندگار می‌مانند./ انتهای پیام