عضو هیات علمی گروه آموزشی سالمندشناسی دانشکده بهداشت با تأکید بر اهمیت نحوه صحبت کردن با بیماران مبتلا به آلزایمر، گفت: با پیشرفت بیماری، توانایی پردازش اطلاعات می‌تواند کاهش یابد؛ بنابراین استفاده از جملات کوتاه و ساده، مطرح کردن تنها یک درخواست در هر مرحله و دادن فرصت کافی برای پاسخ دادن به بیمار اهمیت دارد.

وی توصیه کرد از پرسش‌های پیچیده و چندمرحله‌ای پرهیز شود و هنگام گفت‌وگو، با آرامش و لحن ملایم با بیمار ارتباط برقرار شود.

دکتر بهادری محیط زندگی بیمار را یکی از عوامل مؤثر بر رفتار او دانست و گفت: حفظ نظم و چیدمان ثابت وسایل، کاهش صداهای اضافی، تأمین نور کافی به‌ویژه در ساعات عصر و شب، استفاده از علائم ساده برای مشخص کردن مکان‌ها و جلوگیری از تغییرات ناگهانی در محیط می‌تواند به کاهش سردرگمی و افزایش احساس امنیت بیمار کمک کند.

وی همچنین بر اهمیت داشتن برنامه‌ای قابل پیش‌بینی برای بیماران مبتلا به آلزایمر تأکید کرد و افزود: تعیین زمان‌های نسبتاً ثابت برای خواب و بیداری، وعده‌های غذایی، فعالیت بدنی، استحمام و فعالیت‌های اجتماعی می‌تواند به کاهش اضطراب و بی‌قراری بیمار کمک کند.

دکتر بهادری با بیان اینکه تلاش برای اثبات اشتباه بیمار یا وارد شدن به بحث منطقی در بسیاری از موارد موجب افزایش تنش می‌شود، اظهار کرد: بهتر است احساس بیمار پذیرفته شود و توجه او به موضوع یا فعالیتی آرامش‌بخش تغییر پیدا کند.

این متخصص سالمندشناسی با اشاره به اینکه فعالیت‌هایی مانند حمام کردن، لباس پوشیدن و غذا خوردن ممکن است برای برخی بیماران استرس‌زا باشد، گفت: پیش از شروع مراقبت باید اقدام مورد نظر برای بیمار توضیح داده شود و تا حد امکان به او اجازه مشارکت داده شود.

وی افزود: عجله نکردن، حفظ حریم خصوصی و رعایت احترام بیمار از نکات مهم در زمان ارائه مراقبت‌های شخصی است و می‌تواند به کاهش مقاومت بیمار کمک کند.

دکتر بهادری استفاده از فعالیت‌های متناسب با علایق و توانایی بیمار را نیز مؤثر دانست و گفت: گوش دادن به موسیقی مورد علاقه، مرور تصاویر خانوادگی، پیاده‌روی متناسب با توانایی فرد، فعالیت‌های ساده دستی و مشارکت در امور روزمره می‌تواند به کاهش بی‌قراری و حفظ توانایی‌های باقی‌مانده بیمار کمک کند.

وی با تأکید بر اینکه تمرکز مداوم بر ناتوانی‌های بیمار می‌تواند احساس وابستگی و اضطراب را افزایش دهد، افزود: بهتر است کارهای ساده و متناسب با توانایی فرد به او واگذار شود و موفقیت‌های کوچک او مورد تشویق قرار گیرد.

این عضو هیات علمی دانشکده بهداشت ادامه داد: استفاده از جملات مثبت و تشویق بیمار برای مشارکت در فعالیت‌های ساده می‌تواند به حفظ احساس توانمندی و استقلال او کمک کند.

دکتر بهادری با تأکید بر اینکه مراقبت از بیمار مبتلا به آلزایمر تنها به مدیریت علائم بیمار محدود نمی‌شود، گفت: آموزش و حمایت از خانواده‌ها و مراقبان نیز بخش مهمی از فرآیند مراقبت است.

او افزود: فرسودگی مراقبان، استرس و فشار روانی خانواده‌ها از جمله موضوعاتی است که باید مورد توجه قرار گیرد و آموزش مهارت‌های ارتباطی، آشنایی با مراحل بیماری و استفاده از خدمات تخصصی سالمندی می‌تواند به بهبود کیفیت زندگی بیمار و خانواده کمک کند.

وی خاطرنشان کرد: با توجه به افزایش جمعیت سالمندان و روند رو به رشد بیماری‌های شناختی، توسعه خدمات تخصصی سالمندی، آموزش مراقبان و توجه به مداخلات غیر دارویی می‌تواند نقش مهمی در ارتقای سلامت سالمندان و حمایت از خانواده‌های آنان داشته باشد./انتهای پیام

مساله اصلی کشور، شتاب بالای حرکت به سمت سالمندی است